آنا دئیب هارای چکیب آغلارام

 

    عمروم بویی من سنه یاس ساخلارام 

 الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

 مرا روزی مباذد آندم که بی یاد تو بنشینم

شبی از سوز گفتم قلم را / بیا بنویس غم های دلم را.....

****

**

*

قلم گفتا برو بیمار عاشق ، ندارم طاقت این بار غم را

اشک امانم  نمیده.

.

خدایا شکرت ولی به همون تنهایی که تنهایی قسم خسته ام از زندگی.

بدجور دلم هوای مامان و کرده.

خداا

خنده- گریه- گذشته-خاطره- همه با هم.

و چقدر ای کاش گفتن و چقدر شاکی از این که حقیقت تلخ ...

همه چیز ساعتی مثل گذشته ....

واسه ادامه هیچی ندارم.

با مرگت تموم زندگیم فلج شد.هر چی رو زیاد دوست داشتم خدا ازم گرفتی خیلی شنیدم شاید امتحانه شاید خدا میخواد بیشتر بهش نزدیک شی.

اخه خدا جون الان وقتش بود تو سنی که بهش نیاز داشتم .همه کسم بود همه زندگیم بود .همه عشقم بود.

باشه دیگه شاکی نمیشم.بازم مثل همیشه میگم شکر شاید صلاحت اینه.ولی  دیگه هیچی برام ارزش نداره.از دنیا بریدم.

اینم بگم:مامان دلم خیلی برات تنگ شده از بغض گلوم درد میکنه .مامان خوب میدونستی هیچ کسی رو به اندازه تو دوست نداشتم ناشکری نمیکنم اما من و ببر.

بالاخره اشکام اومد.

خدااااااا چقد صدات کنم دارم مثل شمع میسوزم.